In the Spotlights: Joris Jansen & Manon Tieleman – Auberge des Moules
Iedere maand zetten we iemand in het zonnetje die een groot hart heeft voor ons dorp en zich inzet om Philippine nog mooier te maken.
Deze keer maand In the Spotlights: Joris Jansen & Manon Tieleman
In Philippine, en ver daarbuiten, kennen veel mensen ze: Joris en Manon van Auberge des Moules. Met hart en ziel runnen zij al jaren het restaurant dat al meer dan een halve eeuw een begrip is in het dorp. Tijdens een open en bijzonder gezellig gesprek nemen Joris en Manon ons mee in hun verhaal: van de hotelschool tot het runnen van een iconisch restaurant, hun liefde voor het dorp, de brand en de nasleep van Hotel Marie en de plannen voor de toekomst.
Kunnen jullie jezelf kort voorstellen?
“Ik ben Manon Tieleman, 56 jaar en geboren en getogen in Philippine,” vertelt Manon. “Ik ben letterlijk opgegroeid boven het restaurant. Mijn ouders begonnen Auberge des Moules in 1970. Inmiddels hebben Joris en ik twee kinderen en wonen we al zo’n vijftien jaar in het Spuikompark met onze twee Franse bulldogs.”
“Ik ben Joris Jansen, 60 jaar,” vult hij aan. “Ik kom oorspronkelijk uit Nijmegen, maar ben voor de liefde in Philippine terechtgekomen.
Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?
Joris glimlacht. “Op de Hotelschool. In het begin was het nog een beetje af en aan.”
Manon: “Ik ging een jaar stage lopen op Curaçao. Joris was al eerder afgestudeerd en werkte al, maar dat was niet zijn ideale baan. Uiteindelijk kwam hij mij achterna. Toen we daar woonden en werkten werd het serieuzer.”
En toen voor de liefde naar Philippine?
Joris: “Dat was eigenlijk nog lang niet het plan. Maar Manons vader was ziek en rond dezelfde tijd overleed mijn vader. We besloten tijdelijk naar Nederland te gaan om onze moeders te ondersteunen. Ik dacht toen wel even: waar kom ik terecht?”
Manon lacht: “Joris had een heel beeld van Philippine. Hij verwachte een kneuterig dorpje met een kneuterig restaurant. En hij verstond de Belgen niet.”
Toch groeiden ze langzaam in het restaurant. “In 2002 hebben we de zaak overgenomen van mijn ouders,” vertelt Manon. “Achteraf gezien zijn we veel eerder dan gepland in Philippine beland. Ik wilde nog reizen en meer van de wereld zien. Maar het restaurant heeft ons ook enorm veel gebracht.”
Auberge des Moules bestaat al meer dan 56 jaar. Wat maakt het restaurant zo bijzonder?
Manon: “Ons hart en ziel zit in dit restaurant. En het hart en ziel van onze vaste medewerkers . Dat voelen gasten ook. Mensen zeggen vaak dat ze zich hier even in een andere wereld wanen.”
Waar staat Auberge des Moules vooral om bekend?
Manon: “Natuurlijk om de mosselen, schaal- en schelpdieren en vis. Maar het restaurant is veel meer dan alleen mosselen. De mosselen zijn een beetje een vloek en een zegen. Ze maken Philippine groot, maar mensen denken soms dat we buiten het seizoen gesloten zijn. Dat is natuurlijk niet zo.”
Het restaurant werkt juist sterk met de seizoenen.
“Na het mosselseizoen begint bijvoorbeeld het kreeft- en aspergeseizoen,” vertelt Joris. “De roggenvleugel is ook een populair gerecht en in het najaar serveren we veel fazant. Philippine heeft culinair veel meer te bieden dan alleen mosselen en dat mag meer naar de voorgrond.”
Wat is het mooiste moment van een restaurantdag?
Manon: “Ik voel me het meest in mijn element op een drukke avond. Zo’n avond wanneer het team draait als een geoliede machine en je helemaal opgaat in het geroezemoes van pratende en lachende gasten, het gerinkel van bestek en klinkende glazen. Daar kan ik echt van genieten.”
Joris: “Voor mij is het moment daarna het mooist. Als de rust is wedergekeerd en we met het team, onder het genot van een drankje, de dag doornemen. Soms loopt het uit de hand en wordt het iets te gezellig...”
Hebben jullie eigenlijk nog hobby’s?
Manon lacht. “Onze grootste hobby is eigenlijk eten. Op maandag is het niet de vraag wat we gaan eten, maar waar we gaan eten.”
Vaak blijven ze in de regio, maar regelmatig trekken ze ook naar Amsterdam.
“Daar heeft onze zoon Lowie inmiddels twee eigen horecazaken,” vertelt Manon zichtbaar trots.
Ze schuift een tijdschrift onder de neus. “Kijk, hier staat hij in Vivace, het lifestylemagazine van Zeeland.”
De trots spat er vanaf. “Hij heeft een heel bijzondere formule. Overdag en ’s avonds is het een restaurant, maar na het diner verandert de zaak langzaam in een club waar mensen kunnen blijven hangen voor een drankje en een dansje. Dat geeft een totaal andere ervaring. We zijn echt ontzettend trots op wat hij daar heeft opgebouwd.”
Joris vult aan: “Het mooie is dat veel gasten die hier komen ook eens naar zijn restaurant in Amsterdam gaan, en andersom. Zo ontstaat er een soort kruisbestuiving. Zeeland in Amsterdam en Amsterdam een beetje naar Zeeland.”
Hebben jullie een bijzondere herinnering uit jullie carrière?
Manon hoeft daar niet lang over na te denken. Haar blik verandert meteen.
“De brand van hotel Marie,” zegt ze. “Dat was voor ons echt een enorme klap. Alles stond klaar. Het concept lag er, we stonden op het punt om open te gaan. Het zou zo’n mooie aanvulling worden voor Philippine: een hotel met een bar, goede wijn en lekkere bites. Iets wat hier nog niet was. We keken er zó naar uit.” Ik denk nog elke dag “Wie? En waarom?”De teleurstelling is nog steeds voelbaar.
Joris legt uit hoe het daarna verder ging.
“Na de brand heeft de afwikkeling ontzettend lang geduurd. Door het onderzoek naar brandstichting en de verzekeringskwesties stonden we jaren stil. Daarna hebben we opnieuw de schouders eronder gezet. Samen met een projectontwikkelaar hebben we verschillende plannen uitgewerkt om iets moois neer te zetten voor Philippine.”Maar dat bleek moeilijker dan gedacht.
Manon: “We hebben meerdere plannen ingediend bij de gemeente, maar die werden steeds weer afgewezen. Soms om redenen waarvan wij echt dachten: hoe dan? Na het derde plan en opnieuw geen medewerking van de gemeente hebben we er uiteindelijk de stekker uit getrokken. Als ondernemer steek je er niet alleen geld in, maar ook ongelooflijk veel tijd en energie. Het is frustrerend als je dan geen stap verder komt.”
Joris: “In 2023 hebben we de grond verkocht aan investeerders. Zij hebben inmiddels ook het hotel op het Philipsplein gebouwd. Voor deze plek ligt er nu een vergunning voor een nieuw hotel. In principe kan de bouw morgen beginnen.”
Wat zijn jullie ambities voor de komende jaren?
Joris: “We doen dit werk ontzettend graag, maar we kunnen het ook geen twintig jaar meer doen.”
Manon: “De kinderen gaan de zaak niet overnemen. Dus daar moeten we de komende tijd goed over nadenken. Het voelt dubbel, want het restaurant ligt ons echt aan het hart.”
Ondertussen blijven ze investeren. “We hebben het interieur onlangs nog een restyling gegeven,” vertelt Manon.
Wat is jullie mooiste plekje in Philippine?
Joris lacht meteen: “Thuis.”
Joris lacht meteen: “Auberge natuurlijk!.”
Manon: “De ruimte, de rust en de polders rondom het dorp. Als kind vond ik het altijd heerlijk om na een vakantie weer thuis te komen.”
Wat missen jullie nog in het dorp, wat er nu nog niet is?
Manon: “Eigenlijk het concept dat wij zelf hadden bedacht: De bar van hotel Marie. Dat zou een mooie aanvulling zijn op de bestaande horeca.”
Als jullie Philippine in één woord moeten omschrijven?
Manon: “Gastvrijheid.”
Joris: “Uniek. Het is bijzonder hoeveel bezoekers zo’n klein dorp trekt.”
Eten jullie zelf eigenlijk nog mosselen?
Manon lacht. “Aan het begin van het seizoen eten we ze regelmatig. Maar zodra ze op hun best zijn, heb ik het meestal wel even gezien.”
Joris: “Dat geldt voor mij ook.”
Mededelingeg, Notulen en Uitnodigingen
